Persoas Humanas. Para Lucía :)

mujer-de-espalda

Pode parecer o título  “Persoas humanas”  unha redundancia , pero eu non o creo.

Ao longo da vida pasan por nós  centos, miles, millóns de persoas … E aínda que  algunhas podan ter un parecido entre elas  ou lembrarnos a alguén que xa coñecemos , non topas duas iguais!


Entre toda a xente que pasa , sempre hai quen aparece na nosa vida como suliñada  cun  marcador amarelo fosforito.

Nin lazos familiares, nin amor a primeira vista … É esa extraña química que de repente nos une a algunhas persoas  e que fai   que as sintamos como parte do noso círculo máis cercano  , nada máis coñecelas. E non falo tampouco de amizade , porque esas relacións especiais , son as veces  estrañas e dispares en edade e circunstancias , e xurden porque de repente, se produce un chispazo, unha forte empatía! As veces duran o que dura un curso,  un campamento, ou unha estancia no hospital.

Son esas persoas transparentes e abertas, que podes mirar por dentro como te miras a tí mesma,  que aparecen só en ocasións e que fan que recobres a fé na humanidade.

Mentras dura esa situación que compartides  ,  disfrutas da sua compañía e enriquéceste como persoa . E  cando remata ,  quedan no teu pensamento para sempre como esos seres marabillosos que pasaron pola túa vida e que quizás agora estén pasando pola vida doutros , facendo a súa existencia máis levadeira. Neste  percorrido pola vida, xa son varias as que me teño atopado , e sei que debo de sentirme afortunada por eso.


Hoxe foi un día importante para unha delas . Ten 18 anos e unha vida prometedora por diante.  É unha loitadora , unha sentimental , unha mezcla de espontaneidade e tolería , un encanto de rapaza e sen dúbida unha persoa humana marabillosa. Probablemente cando o curso remate , non volte a vela , ou  tardemos moito en volver a atoparnos … Sei como é esto , porque xa foron moitos.

Pero ela , como esos outros , terá un espacio reservado na miña mente , un sorriso dolce cada vez que a lembre,  e o desexo de que tope o seu camiño e a sua felicidade.  E sempre que pense nela , lembrarei a súa despedida de hoxe , na que usou moi apropiadamente as verbas  de Rosalía  Mais ó que ben quixo un día, si a querer ten afición, sempre lle queda unha mágoa dentro do seu corazón”

17 de Maio día das letras galegas  (Dun relato adicado a unha alumna no 2013)

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s

Ángel Miguel, fotógrafo de ilusiones.

En esos momentos donde fotografiando “paramos” el tiempo, busco expresar mi ilusión por este lenguaje, mi deseo es que ellas hablen por mí.

TEJIENDO LAS PALABRAS

CON LOS HILOS INVISIBLES DEL ALMA

jllopart

la poesía es libertad

Blog de Ruth B Castellanos

Experiencia en la banca 8 años, actualmente Administrador de cuentas en Banrural y curso 4to. año de Administración de empresas en la Universidad DaVinci de GUATEMALA

Notas al Pie

Sharing exceptional experiences while traveling

Pixel Edit

Creative PicsArt Editing Tutorial | Photo Editing Tutorial

Un Plan Infinito

“No vayas a creer lo que te cuentan del mundo, ni siquiera esto que te estoy contando, ya te dije que el mundo es incontable” Mario Benedetti

lost in the village

Perderse para encontrar.

Rafa World Blog

Un mundo para compartir

Told by Lis

Mis historias entre fotos y música.

Petite Beauté

Portal de belleza, maquillaje y moda

Just For Real Girls

Moda real para chicas reales

La Rosa de los Vientos Club

El punto de encuentro en la red para los viajeros

A %d blogueros les gusta esto: