Filadelfia USA, unha chegada de película ;)

IMG_0950

Éste é o cuaderno donde escribín toda a aventura americana 😉 Chulo, verdad ?

Con un montón de retraso , empezo a escribir o que debería de ser o meu diario de viaxe a América. Xa non sei en que idioma falo! Fai días que non oigo nin unha sóla palabra en  español;  ríome da xente vai a facer cursos de inglés a Londres…

IMG_0951

A primeira páxina…

Esta experiencia esta sendo moi interesante e co tempo o interés vai en aumento; imaxino que ésta, como casi todas, será unha experiencia irrepetible… Quen sabe!

Cheguei o día 25 as catro da tarde hora de Philadelfia, despois dun longo dia de viaxe con un rápido transbordo en Amsterdam, e para rematar os de inmigración ( que non me pareceron moi normales) fixéronme cubrir un montón de formularios e  tuvéronme un bo rato retida.

Estaba farta, cando cheguei á saída coa miña bolsa e sen nada que declarar, fun a un teléfono para chamar ó tal, Gerald ou Ronn ( que eran os meus contactos) pero é todo tan complicado aquí, e eu estaba tan cansada que decidín pedirlle axuda a un rapaz guapísimo que tamén estaba chamando pero nada, nin así!

Entonces vín a outro rapaz rubio que me miraba e díxenlle: Help! Like always jajajajaja Bo xeito de empezar unha conversación 😉

Que alegría! Era Thomas, e tamén viña á misma organización,  díxome que Ronn viña a buscarnos, xa chamara él…

Como tuvera que mercar unha coca cola para conseguir change, inviteino e él aceptou medio asombrado, porque os alemanes xa se sabe… non son coma nos! Deixeino bebendo e púxenme a falar coa miña casa. Logo fun o baño e deixeino coidándome as cousas… Toparme con Thomas, fora un choio! 😉

Mentras esperábamos, de repente apareceu unha super-abuela repartindo besos e abrazos e dándonos a benvida, e fomos con ela hacia un coche branco xigantesco que manexaba un negro que se parecía a Bill Cosby, todo elegante vestido de traxe… Era algo así como a voda do meu mellor amigo; o coche descapotable e os meus pelos voando, facía un día despexado e precioso e alí íbamos a toda velocidade por unha ponte impresionante , mentres ao outro lado esperaba Filadelfia (Esperaba? Por nós?)

No coche pasáronnos un album de fotos da voda do que sería Warren… Pero eso xa e outra historia…

( Sentinme como na perruqueiría e entretuvenme mirando aquelas fotos de voda, donde todos eran negros, guapos e elegantísimos!

Cando chegamos a “Second mile” abriuse a porta do baño e apareceu unha rapaza xaponesa, era Yukari con un secador na man máis grande ca ela, esta imaxe repetiríase durante toda a nosa estancia ( Yukari alisando o pelo…de ahí a fama do alisado xaponés!! Supoño!)

IMG_0952

A moneda xaponesa que me regalou Yukari 🙂

O principio non me foi facil lembrar o seu nome, e ela contoume que cando no Xapón nace un neno, os seus pais inventan un nome para él con kanjis,  que son os signos ou caracteres xaponeses;YU significa felicidade, KA significa fragancia e RI significa fogar; eche ben certo que a cultura xaponesa e sorprendente, e cada vez interesabame máis.

Contoume que a sua avoa sempre leva kimono. E ela tapa a boca o rir, fala despacio e move os ollos como un gremly (…dos bos, claro!)

Pero o máis sorprendente é que ela tampouco distingue un chino dun xaponés! :O

 

 

Anuncios

Yukari Tamura

 

29 de Setembro

Yukari segue co seu diario… Teño que decir que eso foi o que me animou  a mín a escribir o meu…

Escribe, debuxa,pinta, pega entradas do cine e tickets das tendas… é formidable vela co seu estuche de pinturas pola casa adiante, e tan ben  escribe no comedor, como na cociña,  como dentro do sleeping-bag.

Ela segue ó seu rollo, extrañandose de que a xente non invente nomes para os seus fillos, e que os nomes se podan repetir na escola…

Móvese despacio, fala despacio e as veces sorprende cando dí que de pequena envidiaba a sua irmá Manami porque un dos seus kanjis significa beauty… Tamén foi asombroso cando me dixo que Warren era handsome, non me esperaba semellante apreciación pola sua parte! :O

Warren é o noso monitor, é algo asi como Will Smith pero en  cachas, e cargado de ouro como un christmas tree!

É divertido e simpático,  moi simpático! E como todos, él tamén ten a su historia…

Pero volvendo a Yukari…  Yukari ten unha roupa de traballo máxica e por eso nunca se ensucia; deportivos negros, pantalóns vaqueros e unha camixa de cuadros roxa, que foi a mesma roupa que levaba cando a coñecín.

Con Yukari pasaronme moitas cousas divertidas. O segundo dia en Phily, Yukari e mais eu levamoslle a cea a Yuki a sua habitación, pois pensamos que estaría enfermo e por eso non viñera a cear...Yuki, e o outro xaponés do grupo que viña o proxecto.  Española sólo era eu , e creo que cheguéi  ben!

Yuki era tímido e case non falaba inglés,  ese foi o último día que o vería, pois ó día seguinte soupemos que se fora, disque a Mexico para visitar a un amigo. (Sen despedirse de nadie)

Yukari sentiuse moi mal por eso , porque pensaba que a culpa era sua, por non falarlle en xaponés porque ela quería practicar o inglés. A parte desto, que non foi en absoluto divertido; Yukari e máis eu disfrutamos de moi bos momentos…

Demostramos a nosa arte pictórica pintando a parede da store, todo en yellow. Os nosos estilos eran moi diferentes e interesantes a la par 😉

A nosa obra de arte :D

A nosa obra de arte 😀

Pero unha das nosas aventuras primeiras e máis divertidas, ocurriunos o noso primeiro día na laundry do barrio…

(Unha lavandería de esas típicas nas q baixas co teu cestiño, metes a roupa e esperas mentras ves a tele, lees unha revista ou falas co propietario que era un home ben majo)

Aquel día non había nadie para axudarnos e todo eran problemas! Para empezar, ningunha das duas tiña idea de como funcionaban aquelas lavadoras, e por eso motivo , tuvemos que pagar duas veces! Pero ese non iba a ser o único problema… Buscamos xabón,  e ó ver que se chamaba Ajax, leímos o prospecto e descubrimos que era para lavar o chan, diunos a risa e collemos outro que había ó lado en polvo e botamos a lot, pois pensamos que a nosa roupa estaba sucia de abondo. Tan pronto como empezou a funcionar a whashing machine, púxenme a leer e no prospecto decía que tamén era para lavar as superficies; os chans, e todo eso…e cando llo ensinei, empezamos a reír como tolas!! Pero eso non foi todo, porque como ben decía Yukari, as lavanderías son moi funny !  Yukari levaba o seu diario á lavandería tamén , e mentres eu vía a tele, ela preguntábame que pasara ese día, para así poder escribilo todo no seu diario, e calquera cousa lle parecía importante.

Yukari na lavandeiría ;)

Yukari na lavandeiría 😉

Cando rematou a lavadora, collémolo carrito para levar as cousas á secadora e foi entonces cando eu descubrín something strange, e pensando que era de yukari pregunteille “What is it? E ela non dixo nada; entonces, cando iba toda disposta a metelo na secadora , berroume ” No, to the dustbin!” Ahhh! Era un salvaslip que se lavara coa roupa e estaba branco e inchado como unha esponxa, cando nos dimos conta do que pasara e da miña confusión xa non pudemos parar de rir… e nese momento entrou pola porta da lavandería o noso veciño Rodney;  un tipo peculiar ademáis de actor de profesión, ó que tamén habrá que adicarlle unha páxina, polo menos…

O caso é que chegou como papa noel coa bolsa de basura ó lombo  cargada de roupa sucia , e nós que non dabamos parado de rir , nin para contarlle os nosos problems… Por suposto omitimos o último, porque non sabíamos nin como explicarllo!

A pesar de que Yukari tiña a roupa indispensable, sempre iba impecable, of course, ao seu estilo… Con un sombreiro novo mercado no Soho NY, zapatillas adidas eo seu bolso de charol branco e negro, ademáis tiña un chuvasqueiro amarelo, un vestido corto, unhos levis, un jersey verde, un twinset e un chandal e unha cousa como unha lámpara de araña de plástico para colgar as bragas e os calcetíns, aínda así non sei como todo aquelo podía ir na mochila que lle vín  o último día, e máis aínda se contamos que dentro tamén iba o seu  secador de pelo…

1 ICHI 2 NI, 3 SAN, 4 YON,5 GO, 6 OROKU, 7 SICHI, 8 NACHI, 9 KIU, 10 YU

Yukari, a quen na sua casa chamaban Yucata, ensinoume os números en xaponés e eu ensineille a cambio un trabalinguas 😉

IMG_0954

A nota que Yukari escribiu para mín o día antes da nosa despedida 🙂 Alegroume que lle gustara a miña TOLTIYA de patacas 😉

Thomas, un alemán “al uso”.

Thomas observábame dende o primer día cando me autopresentéi no aeroporto e como logo puden comprobar, quedara asombrado coa presentación porque  os alemanes non son coma nós! Era alto, rubio, estudante de arquitectura e un pouco soso;  axustábase ben ó estereotipo alemán.

O papel donde Thomas me deixou o seu enderezo escrito.

O papel donde Thomas me deixou o seu enderezo escrito.

Thomas era o máis políglota de todos; aproveitaba para falar francés con Valerie e Ahamed, as veces italiano e ademáis falaba inglés moi ben ó que lle supo sacar partido no seu discurso final de despedida.Tamén estaba interesado no  Español  e tratéi de ensiñarlle algo pero creo que Yukari aprendeu máis  ca él .

Coñecía España e estivera en Galicia, pois a sua moza e él estiveran en Santiago un verán , porque ela facía un curso de español e Noya e lembrábase ben de todo.

Thomas quería comer tortilla, e o día que me tocou facer a dinner a mín , fixen unha tortilla xigante para everybody, incluído Warren  e de él escoitéi a mellor frase que poidera escoitar nunca “It is perfect , like you” Thanks pola miña parte , of course.

O día do tour pola noite tamén puiden oir  unha frase algo rara, que casi non puden entender  e respondín con un sorry e logo topeime con un Thomas e unha Connie algo cotillas e moi interesados na miña vida, así q paséi deles mogollón e ata invitéi a Rodney a cenar con nos, e a pesar de que Rodney, o noso veciño tejano e actor xa ceara , e ata postreara , zampouso o prato que lle puxeron diante. I can believe it!!

A única foto que teño donde sae Rodney, dediante de todos con camiseta azul ;)

A única foto que teño donde sae Rodney, dediante de todos con camiseta azul 😉

Rodney parecía algo tolo e ata facía á perfección  a imitación de Forrest Gump. Pero non é él sólo, logo fun vendo que hai moitos americanos con ese tembleque ao falar e que non paran de moverse. tamén John (o profesor lector de Inglés que tukari tuvera na facultade) era así.

En canto as preguntas que facía Thomas e as suas suxerencias; fixéronme pensar que aínda que os idiomas dificultan a capacidade de catalogar á xente, non son determinantes.