Mi gran aventura americana

IMG_0975

Para introduciros en esta nueva aventura , tendría que decir por adelantado que esta parte del blog es una transcripción al pie de la letra de lo que fue mi cuaderno de viajes en América… Tiene más de diez años, cuando todavía no tenía idea de lo que era un blog.

Cuando andaba con mi libretita y un boli y aprovechaba cualquier rato de espera en la lavandería del barrio, en la estación o en el aeropuerto para contar todo lo que me estaba pasando.

Hoy releyéndolo, me he hartado de reir… ¡Estaba como una cabra!! jajaja

Me queda tan lejano, que he llegado a creer que  soy una reencarnación de mí misma o que quizás el tiempo me ha robado espontaneidad… Otras cosas me habrá dado, pero hoy al releerme me he echado un poco de menos! 😉

El viaje se remonta al año 2000.En esos tiempo participaba de actividades de voluntariado con el SIV (Servicio internacional de voluntariado) Por no vivir en Madrid, más que nada hacía traducciones de la revista mensual americana que luego formaba parte del boletín mensual en español…

Tenía vacaciones en Septiembre y ví una oportunidad de hacer Voluntariado Internacional en Filadelfia, USA que era la que más se ajustaba a mis fechas y solicité la plaza!

De lo que pasa después… Os iréis enterando! 😉 El cuaderno de viajes está escrito en gallego, espero que eso no suponga un problema porque el gallego resulta fácil de entender para cualquier castellano hablante, si no lo he traducido es porque creo que eso le quitaría frescura … Pero no me cierro a ninguna posibilidad en el futuro! 😉

Espero que la caótica aventura de mi viaje a América os divierta y os sorprenda al menos tanto como a mí!!

Gracias por seguirme!! 😉

Anuncios

Filadelfia USA, unha chegada de película ;)

IMG_0950

Éste é o cuaderno donde escribín toda a aventura americana 😉 Chulo, verdad ?

Con un montón de retraso , empezo a escribir o que debería de ser o meu diario de viaxe a América. Xa non sei en que idioma falo! Fai días que non oigo nin unha sóla palabra en  español;  ríome da xente vai a facer cursos de inglés a Londres…

IMG_0951

A primeira páxina…

Esta experiencia esta sendo moi interesante e co tempo o interés vai en aumento; imaxino que ésta, como casi todas, será unha experiencia irrepetible… Quen sabe!

Cheguei o día 25 as catro da tarde hora de Philadelfia, despois dun longo dia de viaxe con un rápido transbordo en Amsterdam, e para rematar os de inmigración ( que non me pareceron moi normales) fixéronme cubrir un montón de formularios e  tuvéronme un bo rato retida.

Estaba farta, cando cheguei á saída coa miña bolsa e sen nada que declarar, fun a un teléfono para chamar ó tal, Gerald ou Ronn ( que eran os meus contactos) pero é todo tan complicado aquí, e eu estaba tan cansada que decidín pedirlle axuda a un rapaz guapísimo que tamén estaba chamando pero nada, nin así!

Entonces vín a outro rapaz rubio que me miraba e díxenlle: Help! Like always jajajajaja Bo xeito de empezar unha conversación 😉

Que alegría! Era Thomas, e tamén viña á misma organización,  díxome que Ronn viña a buscarnos, xa chamara él…

Como tuvera que mercar unha coca cola para conseguir change, inviteino e él aceptou medio asombrado, porque os alemanes xa se sabe… non son coma nos! Deixeino bebendo e púxenme a falar coa miña casa. Logo fun o baño e deixeino coidándome as cousas… Toparme con Thomas, fora un choio! 😉

Mentras esperábamos, de repente apareceu unha super-abuela repartindo besos e abrazos e dándonos a benvida, e fomos con ela hacia un coche branco xigantesco que manexaba un negro que se parecía a Bill Cosby, todo elegante vestido de traxe… Era algo así como a voda do meu mellor amigo; o coche descapotable e os meus pelos voando, facía un día despexado e precioso e alí íbamos a toda velocidade por unha ponte impresionante , mentres ao outro lado esperaba Filadelfia (Esperaba? Por nós?)

No coche pasáronnos un album de fotos da voda do que sería Warren… Pero eso xa e outra historia…

( Sentinme como na perruqueiría e entretuvenme mirando aquelas fotos de voda, donde todos eran negros, guapos e elegantísimos!

Cando chegamos a “Second mile” abriuse a porta do baño e apareceu unha rapaza xaponesa, era Yukari con un secador na man máis grande ca ela, esta imaxe repetiríase durante toda a nosa estancia ( Yukari alisando o pelo…de ahí a fama do alisado xaponés!! Supoño!)

IMG_0952

A moneda xaponesa que me regalou Yukari 🙂

O principio non me foi facil lembrar o seu nome, e ela contoume que cando no Xapón nace un neno, os seus pais inventan un nome para él con kanjis,  que son os signos ou caracteres xaponeses;YU significa felicidade, KA significa fragancia e RI significa fogar; eche ben certo que a cultura xaponesa e sorprendente, e cada vez interesabame máis.

Contoume que a sua avoa sempre leva kimono. E ela tapa a boca o rir, fala despacio e move os ollos como un gremly (…dos bos, claro!)

Pero o máis sorprendente é que ela tampouco distingue un chino dun xaponés! :O

 

 

Yukari Tamura

 

29 de Setembro

Yukari segue co seu diario… Teño que decir que eso foi o que me animou  a mín a escribir o meu…

Escribe, debuxa,pinta, pega entradas do cine e tickets das tendas… é formidable vela co seu estuche de pinturas pola casa adiante, e tan ben  escribe no comedor, como na cociña,  como dentro do sleeping-bag.

Ela segue ó seu rollo, extrañandose de que a xente non invente nomes para os seus fillos, e que os nomes se podan repetir na escola…

Móvese despacio, fala despacio e as veces sorprende cando dí que de pequena envidiaba a sua irmá Manami porque un dos seus kanjis significa beauty… Tamén foi asombroso cando me dixo que Warren era handsome, non me esperaba semellante apreciación pola sua parte! :O

Warren é o noso monitor, é algo asi como Will Smith pero en  cachas, e cargado de ouro como un christmas tree!

É divertido e simpático,  moi simpático! E como todos, él tamén ten a su historia…

Pero volvendo a Yukari…  Yukari ten unha roupa de traballo máxica e por eso nunca se ensucia; deportivos negros, pantalóns vaqueros e unha camixa de cuadros roxa, que foi a mesma roupa que levaba cando a coñecín.

Con Yukari pasaronme moitas cousas divertidas. O segundo dia en Phily, Yukari e mais eu levamoslle a cea a Yuki a sua habitación, pois pensamos que estaría enfermo e por eso non viñera a cear...Yuki, e o outro xaponés do grupo que viña o proxecto.  Española sólo era eu , e creo que cheguéi  ben!

Yuki era tímido e case non falaba inglés,  ese foi o último día que o vería, pois ó día seguinte soupemos que se fora, disque a Mexico para visitar a un amigo. (Sen despedirse de nadie)

Yukari sentiuse moi mal por eso , porque pensaba que a culpa era sua, por non falarlle en xaponés porque ela quería practicar o inglés. A parte desto, que non foi en absoluto divertido; Yukari e máis eu disfrutamos de moi bos momentos…

Demostramos a nosa arte pictórica pintando a parede da store, todo en yellow. Os nosos estilos eran moi diferentes e interesantes a la par 😉

A nosa obra de arte :D

A nosa obra de arte 😀

Pero unha das nosas aventuras primeiras e máis divertidas, ocurriunos o noso primeiro día na laundry do barrio…

(Unha lavandería de esas típicas nas q baixas co teu cestiño, metes a roupa e esperas mentras ves a tele, lees unha revista ou falas co propietario que era un home ben majo)

Aquel día non había nadie para axudarnos e todo eran problemas! Para empezar, ningunha das duas tiña idea de como funcionaban aquelas lavadoras, e por eso motivo , tuvemos que pagar duas veces! Pero ese non iba a ser o único problema… Buscamos xabón,  e ó ver que se chamaba Ajax, leímos o prospecto e descubrimos que era para lavar o chan, diunos a risa e collemos outro que había ó lado en polvo e botamos a lot, pois pensamos que a nosa roupa estaba sucia de abondo. Tan pronto como empezou a funcionar a whashing machine, púxenme a leer e no prospecto decía que tamén era para lavar as superficies; os chans, e todo eso…e cando llo ensinei, empezamos a reír como tolas!! Pero eso non foi todo, porque como ben decía Yukari, as lavanderías son moi funny !  Yukari levaba o seu diario á lavandería tamén , e mentres eu vía a tele, ela preguntábame que pasara ese día, para así poder escribilo todo no seu diario, e calquera cousa lle parecía importante.

Yukari na lavandeiría ;)

Yukari na lavandeiría 😉

Cando rematou a lavadora, collémolo carrito para levar as cousas á secadora e foi entonces cando eu descubrín something strange, e pensando que era de yukari pregunteille “What is it? E ela non dixo nada; entonces, cando iba toda disposta a metelo na secadora , berroume ” No, to the dustbin!” Ahhh! Era un salvaslip que se lavara coa roupa e estaba branco e inchado como unha esponxa, cando nos dimos conta do que pasara e da miña confusión xa non pudemos parar de rir… e nese momento entrou pola porta da lavandería o noso veciño Rodney;  un tipo peculiar ademáis de actor de profesión, ó que tamén habrá que adicarlle unha páxina, polo menos…

O caso é que chegou como papa noel coa bolsa de basura ó lombo  cargada de roupa sucia , e nós que non dabamos parado de rir , nin para contarlle os nosos problems… Por suposto omitimos o último, porque non sabíamos nin como explicarllo!

A pesar de que Yukari tiña a roupa indispensable, sempre iba impecable, of course, ao seu estilo… Con un sombreiro novo mercado no Soho NY, zapatillas adidas eo seu bolso de charol branco e negro, ademáis tiña un chuvasqueiro amarelo, un vestido corto, unhos levis, un jersey verde, un twinset e un chandal e unha cousa como unha lámpara de araña de plástico para colgar as bragas e os calcetíns, aínda así non sei como todo aquelo podía ir na mochila que lle vín  o último día, e máis aínda se contamos que dentro tamén iba o seu  secador de pelo…

1 ICHI 2 NI, 3 SAN, 4 YON,5 GO, 6 OROKU, 7 SICHI, 8 NACHI, 9 KIU, 10 YU

Yukari, a quen na sua casa chamaban Yucata, ensinoume os números en xaponés e eu ensineille a cambio un trabalinguas 😉

IMG_0954

A nota que Yukari escribiu para mín o día antes da nosa despedida 🙂 Alegroume que lle gustara a miña TOLTIYA de patacas 😉

Valerie, a cinderella francesa ;)

Valerie foi a terceira compañeira que coñecín .

Rúas de Filadelfia

Rúas de Filadelfia

A nosa casa en Phily estaba formada por un baixo, dous pisos e un ático con un patio roof . O primeir día Warren díxonos que os rapaces dormirían no primeiro e as rapazas no segundo e usaríamos a cociña que nos viñera mellor. (Normalmente nos campos de voluntariado suele haber normas e as dos campos americanos suelen ser así, segregación por sexos… Non me pareceu mal, suelo aceptar ben as normas)

Así foi como Yukari e mais eu empezamos a adornar a nosa  habitación , colocando os colchóns aos lados , poñendo o colgador na esquina e deixando a lámpara ao fondo. Era unha habitación enorme, e cada unha escolleu o seu espacio.

Ao principio, Valerie quería irse para a outra habitación que había no noso piso de rapazas e foise co seu colchón …buscando donde facer o seu nido! 😉 pero enseguida volveu con todo, para quedarse.

O noso barrio en Phily (Filadelfia)

O noso barrio en Phily (Filadelfia)

A seguinte en aparecer foi Connie (Alemana), viña con dous rapaces máis, o seu mozo Marious e outro rapaz encantador que se chamaba Rolland e que para nada parecía alemán! Rolland contoume que estuvera en España estudando español pero non sei que fixera para que  o expulsaran da escola e pasou as duas semanas na praia,  por eso decía que non aprendera nada… Pero eu creo que sí aprendeu, a falar español posiblemente non, pero a sua forma de ser pouco tiña que ver coa do resto dos alemáns que coñezo…

Así que aquela primeira noite sólo Valerie , Yukari e eu, compartimos a nosa bedroom…

Connie e Marcus dormiron na cociña de abaixo, Rolland compartiu haitación con Thomas e Ahamed e Yuki que dormian na mesma habitación… (Pode ser que Ahamed matara a Yuki e despois nos contara aquelo de que se fora a visitar ao seu amigo de Mexico… Pero eso xa  non o sabremos nunca!!  jajajaja 😉

O día seguinte salimos a coñecer Phily , que é así como lle chaman a a Filadelfia aquí… Pudemos participar da festa de Puerto Rico con carrozas cargadas de xente que pasaban cantando e bailando, ese sería o último día que oira falar en español.

Festa de Porto Rico en Filadelfia

Festa de Porto Rico en Filadelfia

Logo fomos a China town e comemos nun chino, costoume menos do que pensaba usar os palillos;  a comida estaba moi rica e xa nos paamso en todo o día visitando Phily,  ata que fomos a cenar á cociña da second mile como a anoite anterior.

Valerie era unha especie de cinderella con acento francés, algo así como lupi di lup el lobo bueno…

Falaba pouco, comía pouco e traballaba como o que máis, poñendo gran empeño en cada cousa que facía, sempre chea de merda de los pies a la cabeza… Levantábase sempre tarde, había que chamala catro ou cinco veces para decirlle que o baño xa quedara libre… Almorzaba ao seu ritmo, e pasaba tempos esquecidos no baño, ela no seu mundo…

Tina, Valerie and Yukari; tea time in the garden :)

Tina, Valerie and Yukari; tea time in the garden 🙂

Cos ollos azuis , o pelo castaño, mariconera violeta e unha maleta roxa…

Valerie era estudante de xaponés e estaba  moi interesada en todo o que respecta á cultura oriental, preguntaba todas as suas dúbidas a Yukari… E Yucari, contestaba encantada!  Fxeron moi boas migas as duas  🙂

A contribución de Valerie ao meu diario da viaxe! ;)

A contribución de Valerie ao meu diario da viaxe! 😉

 

Tina, unha rapaza made in Germany :)

Tina foi a a última en chegar a Second Mile.

Tiña o pelo tan rubio que casi parecía branco, e ese era o rasgo que máis chamaba a atención do seu físico. Tina igual que Connie e Thomas era alemana, e vestía con ese aire descoidado que teñen moitos alemanes. Era estudiante de American Studies e pasara todo o ano en Boston de au pair, así que chegou falando inglés polos codos.

yuki1-14

Thomas, Rocio, Tina, Valerie e Yukari dediante do museo de arte moderno de Filadelfia pola noite.

É dificil, e leva máis tempo xuzgar a unha persoa que non fala na tua lingua, pero pareceume que Tina era moi recta e algo mandona e que tiña ademáis algúns problemas cos seus compatriotas. Discutía con Thomas , e acababa decíndolle que non sabía como se atrevía a falar de beisbol cando non tiña nin idea! Tamén con Connie tuvo algún problema, sobre todo enfadouse e non sen razón, cando Connie levou  os negativos de Tina a revelar o último día que estábamos en Phily  e logo non foi por eles. Os negativos de Tina tuveron que quedarse en Phili esperando que Gerry os mandara por correo xunto coas fotos.

Tina tamén era pro-americana;  tiña mozo americano e decía que os homes alemanes non lle gustaban nada,  e ata un día dixo que a comida americana non estaba nada mal… O cal nos deixou a todos un pouco  flipados, ata ela se diu conta e calou a boca ao ver que naquela casa non había tantos fans da carne embutida en plásticos, como a que aquí se lle dá os cans, a mantequilla de cacahuete, o pan de molde para todo e os espaguetis en lata.

Pero o que Tina non soportaba era que Thomas e Connie falaran en alemán entre eles. Eu decíalle que non vía nada malo neso, e que non me parecía de mala educación , porque estaban falando entre eles, e se eu lles preguntaba algo, eles contestábanme en inglés…Ademáis, non me viña mal oir falar en Alemán. O que non se entendería moito sería que tuveran unha conversación entre eles en inglés sendo os dous alemanes e falando o mesmo idioma… Digo eu!

yuki1-12

Thomas, Connie, Yukari, Valerie, Rocío, Warren’s wife, Ahamed, Ron, Tina e Warren. Polas rúas de Filadelfia.

Ah! Outro dos rasgos característicos de Tina é  que Tina era unha vexetariana apostólica romana … De esas que levan o vexetarianismo como unha cruz… Sempre de víctima… E en América, non é doado sobrevivir sen carne.

Así foi que cando fomos a o restaurante  donde fan o mellor cheesebeef de Filadelfia, Tina quedou en albis… Bebendo unha coca cola e mirando cada bocado que lle metíamos a aquel  delicioso bocadillo de carne e queixo derretido … E así estuvo a pobre… mirándonos ata que rematamos;  porque naquel sitio tan especializado,  non había  ningunha opción vexetariana.

 A mín, que tampouco son de comer carne … Chamoume a atención que ela o levara tan a raja tabla e pregunteille se o facía por saude, ou por respecto os animais…No me contestou nada. Logo pregunteille se era como unha especie de relixion… Eu son das que penso que se non é por unha relixión, nin che fai mal… Podría probar a comida e facerlles o honor  a aquela xente que nos levara a aquel sitio con toda  sua mellor intención porque consideraban que era o mellor sitio naquela especialidade e sentíanse mal ao ver a Tina estaba sen probar bocado.

Para coñecer un pais , has de andar por onde eles andan e comer o que eles comen… Ao menos eso é o que penso eu.

Despois o problema repetiríase, pero esta vez en sentido contrario e con Ahamed … A noite que lle tocou cociñar a Tina, fíxonos un prato vexetariano e  Ahamed mirou o prato xa con mala cara,  e negouse a probalo, por suposto ela quedou realmente ofendida.

Documento escaneado

Tina, sempre perfecta! 🙂

Pero todo pasaba pronto, sen reconres! E Tina  volvía a ser  tan amable e tan correcta con todos, sempre buscando a perfecccion en cada cousa que facía e falando un  inglés perfecto e a toda velocidade!

Connie e o Art Museum de Filadelfia

Connie é unha nena. Sonríe por todo e traballa de forma moi eficiente, pero é de esa xente que non soporta os grupos e casi nin se relacionou. primeiro estuvo cos seus invitados; Marious e Rolland e logo cando eles se foron ,quedou no piso de abaixo polo que alguien , non lembro quen chamolle a atención e lembroulle que o piso de abaixo era o dos rapaces… Dende aquel momento empezou a andar máis con Thomas, e non teño claro o tipo de relación que tiñan.

Art Museum Philadelphia.

O Domingo , era o día “free” no Museo de Arte de Filadelfia e ata a unha do medio día cobraban 0 $ por entrar! 😀

Como sempre que saimos todos xuntos, acabábamos diseminados , pois todos tiñamos intereses diferentes, Yukari e Valerie Xapón e China, eu o templo hindú e a arte moderna…Así que puxemos unha hora ,para quedar : ás tres na recepción.

Pero cando decidimos poñer a hora Thomas xa non estaba e Ahamed coma sempre, pasara de vir con nos.

Ese día Connie non se separou de mín nin por un momento… Veu conmigo ao templo Hindú, e logo vimos xuntas “Os xirasoles” de Van Gogh que eu nin sabía que estaban alí… e outros cadros bastante horrorosos del que descoñecia; retratos da sua muller e do seu filllo en cor verde, e un fatalísimo con title “rain” cousa fea por dioss! Será que odio a chuvia!!

Así vin eu os xirasois ;)

Así vin eu os xirasois 😉

Máis tarde fun ó baño  e cando me dín conta , xa perdera a Connie e así puden seguir máis veloz o meu traxecto. Sorprendeume “A premonición da guerra civil” de Dalí, e algún que outro cadro de Picasso. O tempo no museo pasaba moi rápidamente e de súpeto topeime ocn Thomas nunha sala e díxenlle “Hola” Pola sorpresa, e logo comuniqueille que en dezminutos tiñamos q estar abaixo, pero o raro foi que as tres en punto topámonos todos na tenda do Museo , pero nadie mercou nada. Entonces Yukari e Valerie dixeron que elas preferían quedar no museo unha ou duas horas máis; Tina quedara cunha amiga sua de Alemania, Begina  que traballaba nun hostal de N. Y. e que só viña de visita, e Thomas, Connie e máis eu, fomos a comer a un Mc Donalds no que podías comer 6 donuts por 1 $.

Reunímonos todos na Libertybell como quedáramos  e Connie escribiu esto para mín:

Documento escaneado

Logo fomos á casa con Begina, donde Ahamed nos esperaba coa cena feita.  Fixemos un comedor xuntando sillas de todas partes e ata puxemos un vaso con lilas que nacían no xardín.

A verdade que aquelo parecía unha casa; sería de tanto oir decir que eramos unha familia… “We are family ♪ ♫ ♩

We are familyyyyyy

We are familmilyyy…

Esa noite Connie preguntoume se ó rematar o campo me iba con eles a N. Y.  tamén podía baixar logo ata Florida. Alugaran un coche e iban a viaxar tres semanas máis, pero díxenlle que non podía porque tiña que regresar a España para traballar…  Entonces chamoume vella!! :O Connie tiña 18, así que tiña toda a razón en chamarme vella!

Thomas, un alemán “al uso”.

Thomas observábame dende o primer día cando me autopresentéi no aeroporto e como logo puden comprobar, quedara asombrado coa presentación porque  os alemanes non son coma nós! Era alto, rubio, estudante de arquitectura e un pouco soso;  axustábase ben ó estereotipo alemán.

O papel donde Thomas me deixou o seu enderezo escrito.

O papel donde Thomas me deixou o seu enderezo escrito.

Thomas era o máis políglota de todos; aproveitaba para falar francés con Valerie e Ahamed, as veces italiano e ademáis falaba inglés moi ben ó que lle supo sacar partido no seu discurso final de despedida.Tamén estaba interesado no  Español  e tratéi de ensiñarlle algo pero creo que Yukari aprendeu máis  ca él .

Coñecía España e estivera en Galicia, pois a sua moza e él estiveran en Santiago un verán , porque ela facía un curso de español e Noya e lembrábase ben de todo.

Thomas quería comer tortilla, e o día que me tocou facer a dinner a mín , fixen unha tortilla xigante para everybody, incluído Warren  e de él escoitéi a mellor frase que poidera escoitar nunca “It is perfect , like you” Thanks pola miña parte , of course.

O día do tour pola noite tamén puiden oir  unha frase algo rara, que casi non puden entender  e respondín con un sorry e logo topeime con un Thomas e unha Connie algo cotillas e moi interesados na miña vida, así q paséi deles mogollón e ata invitéi a Rodney a cenar con nos, e a pesar de que Rodney, o noso veciño tejano e actor xa ceara , e ata postreara , zampouso o prato que lle puxeron diante. I can believe it!!

A única foto que teño donde sae Rodney, dediante de todos con camiseta azul ;)

A única foto que teño donde sae Rodney, dediante de todos con camiseta azul 😉

Rodney parecía algo tolo e ata facía á perfección  a imitación de Forrest Gump. Pero non é él sólo, logo fun vendo que hai moitos americanos con ese tembleque ao falar e que non paran de moverse. tamén John (o profesor lector de Inglés que tukari tuvera na facultade) era así.

En canto as preguntas que facía Thomas e as suas suxerencias; fixéronme pensar que aínda que os idiomas dificultan a capacidade de catalogar á xente, non son determinantes.