Yukari Tamura

 

29 de Setembro

Yukari segue co seu diario… Teño que decir que eso foi o que me animou  a mín a escribir o meu…

Escribe, debuxa,pinta, pega entradas do cine e tickets das tendas… é formidable vela co seu estuche de pinturas pola casa adiante, e tan ben  escribe no comedor, como na cociña,  como dentro do sleeping-bag.

Ela segue ó seu rollo, extrañandose de que a xente non invente nomes para os seus fillos, e que os nomes se podan repetir na escola…

Móvese despacio, fala despacio e as veces sorprende cando dí que de pequena envidiaba a sua irmá Manami porque un dos seus kanjis significa beauty… Tamén foi asombroso cando me dixo que Warren era handsome, non me esperaba semellante apreciación pola sua parte! :O

Warren é o noso monitor, é algo asi como Will Smith pero en  cachas, e cargado de ouro como un christmas tree!

É divertido e simpático,  moi simpático! E como todos, él tamén ten a su historia…

Pero volvendo a Yukari…  Yukari ten unha roupa de traballo máxica e por eso nunca se ensucia; deportivos negros, pantalóns vaqueros e unha camixa de cuadros roxa, que foi a mesma roupa que levaba cando a coñecín.

Con Yukari pasaronme moitas cousas divertidas. O segundo dia en Phily, Yukari e mais eu levamoslle a cea a Yuki a sua habitación, pois pensamos que estaría enfermo e por eso non viñera a cear...Yuki, e o outro xaponés do grupo que viña o proxecto.  Española sólo era eu , e creo que cheguéi  ben!

Yuki era tímido e case non falaba inglés,  ese foi o último día que o vería, pois ó día seguinte soupemos que se fora, disque a Mexico para visitar a un amigo. (Sen despedirse de nadie)

Yukari sentiuse moi mal por eso , porque pensaba que a culpa era sua, por non falarlle en xaponés porque ela quería practicar o inglés. A parte desto, que non foi en absoluto divertido; Yukari e máis eu disfrutamos de moi bos momentos…

Demostramos a nosa arte pictórica pintando a parede da store, todo en yellow. Os nosos estilos eran moi diferentes e interesantes a la par 😉

A nosa obra de arte :D

A nosa obra de arte 😀

Pero unha das nosas aventuras primeiras e máis divertidas, ocurriunos o noso primeiro día na laundry do barrio…

(Unha lavandería de esas típicas nas q baixas co teu cestiño, metes a roupa e esperas mentras ves a tele, lees unha revista ou falas co propietario que era un home ben majo)

Aquel día non había nadie para axudarnos e todo eran problemas! Para empezar, ningunha das duas tiña idea de como funcionaban aquelas lavadoras, e por eso motivo , tuvemos que pagar duas veces! Pero ese non iba a ser o único problema… Buscamos xabón,  e ó ver que se chamaba Ajax, leímos o prospecto e descubrimos que era para lavar o chan, diunos a risa e collemos outro que había ó lado en polvo e botamos a lot, pois pensamos que a nosa roupa estaba sucia de abondo. Tan pronto como empezou a funcionar a whashing machine, púxenme a leer e no prospecto decía que tamén era para lavar as superficies; os chans, e todo eso…e cando llo ensinei, empezamos a reír como tolas!! Pero eso non foi todo, porque como ben decía Yukari, as lavanderías son moi funny !  Yukari levaba o seu diario á lavandería tamén , e mentres eu vía a tele, ela preguntábame que pasara ese día, para así poder escribilo todo no seu diario, e calquera cousa lle parecía importante.

Yukari na lavandeiría ;)

Yukari na lavandeiría 😉

Cando rematou a lavadora, collémolo carrito para levar as cousas á secadora e foi entonces cando eu descubrín something strange, e pensando que era de yukari pregunteille “What is it? E ela non dixo nada; entonces, cando iba toda disposta a metelo na secadora , berroume ” No, to the dustbin!” Ahhh! Era un salvaslip que se lavara coa roupa e estaba branco e inchado como unha esponxa, cando nos dimos conta do que pasara e da miña confusión xa non pudemos parar de rir… e nese momento entrou pola porta da lavandería o noso veciño Rodney;  un tipo peculiar ademáis de actor de profesión, ó que tamén habrá que adicarlle unha páxina, polo menos…

O caso é que chegou como papa noel coa bolsa de basura ó lombo  cargada de roupa sucia , e nós que non dabamos parado de rir , nin para contarlle os nosos problems… Por suposto omitimos o último, porque non sabíamos nin como explicarllo!

A pesar de que Yukari tiña a roupa indispensable, sempre iba impecable, of course, ao seu estilo… Con un sombreiro novo mercado no Soho NY, zapatillas adidas eo seu bolso de charol branco e negro, ademáis tiña un chuvasqueiro amarelo, un vestido corto, unhos levis, un jersey verde, un twinset e un chandal e unha cousa como unha lámpara de araña de plástico para colgar as bragas e os calcetíns, aínda así non sei como todo aquelo podía ir na mochila que lle vín  o último día, e máis aínda se contamos que dentro tamén iba o seu  secador de pelo…

1 ICHI 2 NI, 3 SAN, 4 YON,5 GO, 6 OROKU, 7 SICHI, 8 NACHI, 9 KIU, 10 YU

Yukari, a quen na sua casa chamaban Yucata, ensinoume os números en xaponés e eu ensineille a cambio un trabalinguas 😉

IMG_0954

A nota que Yukari escribiu para mín o día antes da nosa despedida 🙂 Alegroume que lle gustara a miña TOLTIYA de patacas 😉

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

El Blog de Arena

Lo que hoy tenga en mente. Mañana no sé.

Reflexiones al borde de los cuarenta

Reflexiones, ideas, pensamientos, poemas, amores y odios.

Poesias y sentimientos

Laura Muñoz Amarillo | Poeta de poesías y sentimientos. Nací en la bella ciudad de Elda, provincia de Alicante en España un 10 de Julio de 1937 y estos son mis escritos desde el corazón.

Luna Paniagua

Escritura, lectura y corrección de textos

POESÍA JAPONESA DE ELFICAROSA.

UN LUGAR DONDE ESCRIBO LO QUE SIENTE MI ALMA.

perezitablog

Ama mi caos.

Islas de Papel y Tinta

Editorial de fantasía, ciencia ficción y terror

Buenos Aires Poetry

Editorial - Publishing House - Argentina. ISSN: 1853 - 5887 - ISSN PAPEL: 2344-9950 - Indexado a Latindex (folio 23498).

P(u)ateando la vida. Otro blog de Golcar

Se me agotó la capacidad para subir fotos en “El blog de Golcar” por eso, he creado un nuevo espacio donde seguir compartiendo mis vivencias y experiencias: “P(u)ateando la vida. Otro blog de Gocar” para seguir disfrutando de historias y descargas sobre política, viajes, familia, libros, cine… todo lo que me mueve y me conmueve.

El blog de Guillermo Schavelzon

La edición, el libro, los escritores

autoresindi

Escribe de forma independiente

2poelintra - Literatura y Noticias

Sitio Literario Juvenil Venezolano

Wonderburger Abroad

Explore. Dream. Discover.

Lugares Del Mundo

Se trata de un blog donde os hablo de los lugares que visito.

Eirixy

Blog de viajes

A %d blogueros les gusta esto: