Filadelfia USA, unha chegada de película ;)

IMG_0950

Éste é o cuaderno donde escribín toda a aventura americana 😉 Chulo, verdad ?

Con un montón de retraso , empezo a escribir o que debería de ser o meu diario de viaxe a América. Xa non sei en que idioma falo! Fai días que non oigo nin unha sóla palabra en  español;  ríome da xente vai a facer cursos de inglés a Londres…

IMG_0951

A primeira páxina…

Esta experiencia esta sendo moi interesante e co tempo o interés vai en aumento; imaxino que ésta, como casi todas, será unha experiencia irrepetible… Quen sabe!

Cheguei o día 25 as catro da tarde hora de Philadelfia, despois dun longo dia de viaxe con un rápido transbordo en Amsterdam, e para rematar os de inmigración ( que non me pareceron moi normales) fixéronme cubrir un montón de formularios e  tuvéronme un bo rato retida.

Estaba farta, cando cheguei á saída coa miña bolsa e sen nada que declarar, fun a un teléfono para chamar ó tal, Gerald ou Ronn ( que eran os meus contactos) pero é todo tan complicado aquí, e eu estaba tan cansada que decidín pedirlle axuda a un rapaz guapísimo que tamén estaba chamando pero nada, nin así!

Entonces vín a outro rapaz rubio que me miraba e díxenlle: Help! Like always jajajajaja Bo xeito de empezar unha conversación 😉

Que alegría! Era Thomas, e tamén viña á misma organización,  díxome que Ronn viña a buscarnos, xa chamara él…

Como tuvera que mercar unha coca cola para conseguir change, inviteino e él aceptou medio asombrado, porque os alemanes xa se sabe… non son coma nos! Deixeino bebendo e púxenme a falar coa miña casa. Logo fun o baño e deixeino coidándome as cousas… Toparme con Thomas, fora un choio! 😉

Mentras esperábamos, de repente apareceu unha super-abuela repartindo besos e abrazos e dándonos a benvida, e fomos con ela hacia un coche branco xigantesco que manexaba un negro que se parecía a Bill Cosby, todo elegante vestido de traxe… Era algo así como a voda do meu mellor amigo; o coche descapotable e os meus pelos voando, facía un día despexado e precioso e alí íbamos a toda velocidade por unha ponte impresionante , mentres ao outro lado esperaba Filadelfia (Esperaba? Por nós?)

No coche pasáronnos un album de fotos da voda do que sería Warren… Pero eso xa e outra historia…

( Sentinme como na perruqueiría e entretuvenme mirando aquelas fotos de voda, donde todos eran negros, guapos e elegantísimos!

Cando chegamos a “Second mile” abriuse a porta do baño e apareceu unha rapaza xaponesa, era Yukari con un secador na man máis grande ca ela, esta imaxe repetiríase durante toda a nosa estancia ( Yukari alisando o pelo…de ahí a fama do alisado xaponés!! Supoño!)

IMG_0952

A moneda xaponesa que me regalou Yukari 🙂

O principio non me foi facil lembrar o seu nome, e ela contoume que cando no Xapón nace un neno, os seus pais inventan un nome para él con kanjis,  que son os signos ou caracteres xaponeses;YU significa felicidade, KA significa fragancia e RI significa fogar; eche ben certo que a cultura xaponesa e sorprendente, e cada vez interesabame máis.

Contoume que a sua avoa sempre leva kimono. E ela tapa a boca o rir, fala despacio e move os ollos como un gremly (…dos bos, claro!)

Pero o máis sorprendente é que ela tampouco distingue un chino dun xaponés! :O

 

 

Anuncios

Valerie, a cinderella francesa ;)

Valerie foi a terceira compañeira que coñecín .

Rúas de Filadelfia

Rúas de Filadelfia

A nosa casa en Phily estaba formada por un baixo, dous pisos e un ático con un patio roof . O primeir día Warren díxonos que os rapaces dormirían no primeiro e as rapazas no segundo e usaríamos a cociña que nos viñera mellor. (Normalmente nos campos de voluntariado suele haber normas e as dos campos americanos suelen ser así, segregación por sexos… Non me pareceu mal, suelo aceptar ben as normas)

Así foi como Yukari e mais eu empezamos a adornar a nosa  habitación , colocando os colchóns aos lados , poñendo o colgador na esquina e deixando a lámpara ao fondo. Era unha habitación enorme, e cada unha escolleu o seu espacio.

Ao principio, Valerie quería irse para a outra habitación que había no noso piso de rapazas e foise co seu colchón …buscando donde facer o seu nido! 😉 pero enseguida volveu con todo, para quedarse.

O noso barrio en Phily (Filadelfia)

O noso barrio en Phily (Filadelfia)

A seguinte en aparecer foi Connie (Alemana), viña con dous rapaces máis, o seu mozo Marious e outro rapaz encantador que se chamaba Rolland e que para nada parecía alemán! Rolland contoume que estuvera en España estudando español pero non sei que fixera para que  o expulsaran da escola e pasou as duas semanas na praia,  por eso decía que non aprendera nada… Pero eu creo que sí aprendeu, a falar español posiblemente non, pero a sua forma de ser pouco tiña que ver coa do resto dos alemáns que coñezo…

Así que aquela primeira noite sólo Valerie , Yukari e eu, compartimos a nosa bedroom…

Connie e Marcus dormiron na cociña de abaixo, Rolland compartiu haitación con Thomas e Ahamed e Yuki que dormian na mesma habitación… (Pode ser que Ahamed matara a Yuki e despois nos contara aquelo de que se fora a visitar ao seu amigo de Mexico… Pero eso xa  non o sabremos nunca!!  jajajaja 😉

O día seguinte salimos a coñecer Phily , que é así como lle chaman a a Filadelfia aquí… Pudemos participar da festa de Puerto Rico con carrozas cargadas de xente que pasaban cantando e bailando, ese sería o último día que oira falar en español.

Festa de Porto Rico en Filadelfia

Festa de Porto Rico en Filadelfia

Logo fomos a China town e comemos nun chino, costoume menos do que pensaba usar os palillos;  a comida estaba moi rica e xa nos paamso en todo o día visitando Phily,  ata que fomos a cenar á cociña da second mile como a anoite anterior.

Valerie era unha especie de cinderella con acento francés, algo así como lupi di lup el lobo bueno…

Falaba pouco, comía pouco e traballaba como o que máis, poñendo gran empeño en cada cousa que facía, sempre chea de merda de los pies a la cabeza… Levantábase sempre tarde, había que chamala catro ou cinco veces para decirlle que o baño xa quedara libre… Almorzaba ao seu ritmo, e pasaba tempos esquecidos no baño, ela no seu mundo…

Tina, Valerie and Yukari; tea time in the garden :)

Tina, Valerie and Yukari; tea time in the garden 🙂

Cos ollos azuis , o pelo castaño, mariconera violeta e unha maleta roxa…

Valerie era estudante de xaponés e estaba  moi interesada en todo o que respecta á cultura oriental, preguntaba todas as suas dúbidas a Yukari… E Yucari, contestaba encantada!  Fxeron moi boas migas as duas  🙂

A contribución de Valerie ao meu diario da viaxe! ;)

A contribución de Valerie ao meu diario da viaxe! 😉

 

Tina, unha rapaza made in Germany :)

Tina foi a a última en chegar a Second Mile.

Tiña o pelo tan rubio que casi parecía branco, e ese era o rasgo que máis chamaba a atención do seu físico. Tina igual que Connie e Thomas era alemana, e vestía con ese aire descoidado que teñen moitos alemanes. Era estudiante de American Studies e pasara todo o ano en Boston de au pair, así que chegou falando inglés polos codos.

yuki1-14

Thomas, Rocio, Tina, Valerie e Yukari dediante do museo de arte moderno de Filadelfia pola noite.

É dificil, e leva máis tempo xuzgar a unha persoa que non fala na tua lingua, pero pareceume que Tina era moi recta e algo mandona e que tiña ademáis algúns problemas cos seus compatriotas. Discutía con Thomas , e acababa decíndolle que non sabía como se atrevía a falar de beisbol cando non tiña nin idea! Tamén con Connie tuvo algún problema, sobre todo enfadouse e non sen razón, cando Connie levou  os negativos de Tina a revelar o último día que estábamos en Phily  e logo non foi por eles. Os negativos de Tina tuveron que quedarse en Phili esperando que Gerry os mandara por correo xunto coas fotos.

Tina tamén era pro-americana;  tiña mozo americano e decía que os homes alemanes non lle gustaban nada,  e ata un día dixo que a comida americana non estaba nada mal… O cal nos deixou a todos un pouco  flipados, ata ela se diu conta e calou a boca ao ver que naquela casa non había tantos fans da carne embutida en plásticos, como a que aquí se lle dá os cans, a mantequilla de cacahuete, o pan de molde para todo e os espaguetis en lata.

Pero o que Tina non soportaba era que Thomas e Connie falaran en alemán entre eles. Eu decíalle que non vía nada malo neso, e que non me parecía de mala educación , porque estaban falando entre eles, e se eu lles preguntaba algo, eles contestábanme en inglés…Ademáis, non me viña mal oir falar en Alemán. O que non se entendería moito sería que tuveran unha conversación entre eles en inglés sendo os dous alemanes e falando o mesmo idioma… Digo eu!

yuki1-12

Thomas, Connie, Yukari, Valerie, Rocío, Warren’s wife, Ahamed, Ron, Tina e Warren. Polas rúas de Filadelfia.

Ah! Outro dos rasgos característicos de Tina é  que Tina era unha vexetariana apostólica romana … De esas que levan o vexetarianismo como unha cruz… Sempre de víctima… E en América, non é doado sobrevivir sen carne.

Así foi que cando fomos a o restaurante  donde fan o mellor cheesebeef de Filadelfia, Tina quedou en albis… Bebendo unha coca cola e mirando cada bocado que lle metíamos a aquel  delicioso bocadillo de carne e queixo derretido … E así estuvo a pobre… mirándonos ata que rematamos;  porque naquel sitio tan especializado,  non había  ningunha opción vexetariana.

 A mín, que tampouco son de comer carne … Chamoume a atención que ela o levara tan a raja tabla e pregunteille se o facía por saude, ou por respecto os animais…No me contestou nada. Logo pregunteille se era como unha especie de relixion… Eu son das que penso que se non é por unha relixión, nin che fai mal… Podría probar a comida e facerlles o honor  a aquela xente que nos levara a aquel sitio con toda  sua mellor intención porque consideraban que era o mellor sitio naquela especialidade e sentíanse mal ao ver a Tina estaba sen probar bocado.

Para coñecer un pais , has de andar por onde eles andan e comer o que eles comen… Ao menos eso é o que penso eu.

Despois o problema repetiríase, pero esta vez en sentido contrario e con Ahamed … A noite que lle tocou cociñar a Tina, fíxonos un prato vexetariano e  Ahamed mirou o prato xa con mala cara,  e negouse a probalo, por suposto ela quedou realmente ofendida.

Documento escaneado

Tina, sempre perfecta! 🙂

Pero todo pasaba pronto, sen reconres! E Tina  volvía a ser  tan amable e tan correcta con todos, sempre buscando a perfecccion en cada cousa que facía e falando un  inglés perfecto e a toda velocidade!

Ahamed, Warren e a misa Gospel ;)

Ahamed foi a salsa real do cotarro, marroquí residente en Italia… Non había deus que o entendera! Falaba árabe, italiano, francés pero todo ao mesmo tempo! De Ahamed non teño nada!! Nin sequera a sua direción de email; Porque  Ahamed era un “feito no aire” e cambiaba de opinión a cada momento , nunca sabiamos se iba a vir con nos ou tiña un appointment…

ahamed

Thomas, Connie, Yukari, Valerie, Rocio, a filla de Ron, Ron, AHAMED con carteliño rosa, Tina e Warren

O día da Misa Gospel con Warren foi tremendísimo! Con aquela toda xente tan amable que nos prestaba a biblia e o libriño dos cánticos e andaba con nos a besos e abrazos nunha igrexa na que destacaba a nosa brancura , pois o resto todos eran negros e salerosos. Fora eu a que lle preguntara a Warren se podía asistir a unha Misa Gospel e él sentíuse moi contento e invitounos ao culto donde él acudía cada semana. Así que alí estábamos, alguien lle dira ó oficiante da ceremonia un papel cos nosos nomes e polo micro decía ; Demos a benvida a Rocío de España e eu levantéi a man alegremente a modo de saúdo, e despois démoslle a benvida a Yukari de Xapón e ela coitadiña… non sabía que facer! E así saudándonos de un en un…  Eu cantaba feliz e contenta e movíame dun lado a outro como se estuvera en un karaoke e Yukari mirábame de reollo e de vez en cando facía playback, fora eu a que lle insistira en que viñera porque ela pensaba que non debía de facelo porque ela era budista, convencinna decíndolle que todas as relixións eran a mesma e que eu tampouco era relixiosa pero que seguro que no nos arrepentiamos de oir os cánticos e de ver o ambiente dunha misa Gospel. E así foi! Ó final da ceremonia a xente acercábase a saudarnos e despedirse despedirse de nos cun abrazo 😀

Cando rematou a despedida, Warren levounos a visitar ó mandamaís de todo aquelo ó bishop, que era un tipo con pinta mafioso con guarda espaldas e todo, que estaba nunha oficina de lujo con un traxe impecable e cargado de ouro de pés a cabeza! Saudounos en todos os idiomas, logo fixemos un coro e orou… de pelicula! Hai q ver que peliculeros son os americanos! 😉  Salín de aquel despacho de lujo con unha tarxeta na man de aquel home e alucinando! Unbelievable! De pelicula!

A tarxeta coa que salín de aquel despacho :O

A tarxeta coa que salín de aquel despacho :O

A verdade é que nunca se sabe…. As cousas pasan , e eso é o mellor que pode pasar, pero o único certo é q foi inmellorable! Nunca podría ir mellor acompañada e mellor presentada que con Warren , que lucía para a ocasión o seu mellor traxe e unhos zapatos relucientes! Ata sacara a gorra posta á americana que traía sempre, e de volta á casa no seu super coche no que caben sete preguntaba sobre a igrexa en Europa, e porqué nos sorprendera a súa igrexa e se nos gustara… E como sempre que empezaba a falar, xa non podía parar, era como se lle deran corda… E eu votei de menos a miña pillow 😉

O caso e que Warren tiña un rollo!! Unbelievable too!!!

Outra cousa impresionante da misa, ademáis dos elegantes que iban todos (excepto nos) eran os peiteados, menuda pasada!! A de tempo e paciencia empregados naquelas cabezas! 😀

Gerry e Second Mile :)

Ahamed veu o día  que fomos a visitar aos Amish e tamén estuvo o día que Gerry trouxo pizzas para cear e falar de como iba todo.

Gerry é o verdadeiro organizador de todo  o cotarro e é a única persona branca xunto con Brent que veíamos polo barrio , ademáis daquelas vellas tolas saladas que foran a Irlanda do Norte.  E con elas, o “handsome” que nin sei como se chamaba pero todas decían que era moi guapo.

Eu non o vía guapo, porque un día que estuven falando con él  díxome que iban a salvar o mundo acudindo a Belfast e non tiñan medo porque Deus estaba da súa parte… menudo flipe! :O

Document fotoss escaneado-06

Gerry con camisa a cuadros

Gerry é o fundador da Second Mile, que é un conxunto de tendas de segunda man que levan os parados do barrio;   sobre todo negros e árabes que preparan e logo venden as cousas cousas que lles dona a xente… e alí podes toparte dende un jarroncito recuerdo de Colonia, ata un barco, pasando por sofás, roupa de noite, potas, lavadoras, cociñas… e ata un piano!

Cando lle preguntéi a Gerry que como lle dira por organizar todo aquelo, respondeume que antes pensara en irse a Brasil  a traballar axudando os meninos da rúa, pois él vivira alí e os seus fillos tamén naceran alí, pero decidíu voltar á sua terra e axudar aos que estaban cerca.Tamén lle preguntéi se nunca se levara unha decepción porque moita da xente que poñía a traballar nas tendas era xente problemática;  saída das cárceres, da droga… Díxome que non, que algunha xente reincidía ou volvía as drogas… pero eso non o decepcionaba nin o desanimaba e creínno!!

Gerry non sei cantos anos terá pero viste todo sport como case todos os americanos e o que máis destaca del é a paciencia que ten  e o pouco que se move ó falar, sempre comparando con todos os que o rodean que son algo toliños 😉  tanto homes coma mulleres.

Gerry ten tres fillos, nos só coñecemos a Loys que é igual que o pai falando, pero físicamente parécese a xesus Cristo, a Mike non o chegamos a coñecelo pero tanto  Warren como a sua muller dixéronnos que era algo  raro. Tamén ten unha filla que non sei con quen, ou se está casada pero ten unha nena, a neta de Gerry que é mulata e se chámase Yona, e que tamén foi con nos, con Marriet, e con Mina(a coreana veciña de Gerry) a visitar os Amish.

Yona conmigo nunca casa Amish ;)

Yona conmigo nunha casa Amish 😉