
Feliz 2026 a tod@s!
Después de todo, el 2025 ha pasado súper rápido… como suelen pasar ahora los años, pero no podemos quejarnos porque seguimos viv@s!!! 😊

La primera y única vez que me presenté a un casting , fue para una boda. A la niña que iba a llevar las arras le asustaban las fotos… hoy dirían que tenía fotofobia! Así que la novia, buscando una solución; llegó a mi casa con el vestido que tenían para que su sobrina llevara las arras y le pidió a mi madre que nos lo probara para ver si alguna de nosotras encajaba en aquel vestido…

Cada 23 de Febreiro, Galiza celebra o Día de Rosalía de Castro, unha figura icónica que simboliza a conexión emocional dos galegos coa súa terra, un sentimento coñecido como Morriña. Este apego á natureza e ás tradicións, esencial para a identidade galega, permanece vivo a pesar da modernidade e do desapego cultural.

Muchas veces cuando aún era una niña, me preguntaba como harían en el hemisferio sur para conseguir creerse que era Navidad… Yo no concebía una navidad sin frío, sin heladas, sin nieve, ni guantes, ni bufanda… Sin llegar a una casa caliente con fuego de verdad, árbol de navidad y belén… Sin películas de navidad,ni…

Hoy, después de que ha pasado tanto tiempo y de que he podido meditar sobre lo ocurrido, he querido hacerlo y contar esa parte de la historia, que aunque no formó parte de mi aventura en Cabo Verde, me ha afectado y ha ensombrecido de tal manera mis recuerdos, que me ha llevado a dudar de mi propia experiencia.

El perro se ha ido. Lo echamos de menos. Cuando suena el timbre, nadie ladra. Cuando volvemos tarde a casa, no hay nadie esperándonos. Seguimos encontrándonos pelos blancos aquí y allí por toda la casa y en nuestra ropa. Los recogemos. Deberíamos tirarlos. Pero es lo único que nos queda de él. No los tiramos. Tenemos la esperanza de que si recogemos suficiente pelo, seremos capaces de recomponer al perro. Lydia davis

Este año ha estado lleno de altos y bajos; de momentos de tranquilidad en los que parecíamos ver la luz al final del túnel y luego la vuelta a la locura… siempre pendientes de las cifras; números que suben y bajan, restricciones, exigencias de viaje… vacunas….y ese cansancio pandémico de estar dentro de un laberinto del que no sabes si algún día conseguirás salir…

Desde hace un tiempo contemplo con extrañeza como mucha gente ha confundido la fotografía de viajes con la fotografía de postureo egocéntrico por el mundo; en la que lo importante no es la pirámide que está detrás y que lleva miles de años ahí… lo más importante eres tú; con tu «pose de robado», con tu traje de explorador o tu vestido de vuelo y tu maquillaje perfecto para posar delante de esa pirámide … y esa fotografía que muchos consideran de viajes, se convierte en un catálogo de moda en la que todos parecemos sentirnos modelos y los lugares, solo forman parte del decorado con el que lógicamente debes de ir combinado.
Travel,Tourism, precious story "Now in hundreds of languages for you."
كاتب
The Power of Story
Life in Kana-text (er... CONtext)
Nadie en su sano juicio debería permanecer aquí mucho tiempo. La lectura de estos textos está estrictamente prohibida a menores de 18 años, y poco me parece. Los que se ofenden fácilmente ya se están largando.
88 Espectáculos Únicos!
Escritor en periodo de aprendizaje.
Lugar donde fluyen mis relatos.
Las creaciones literarias bilingües de Helena Sauras
Blog do jornalista Solon Saldanha
Questo è un piccolo angolo di poesie, canzoni, immagini, video che raccontano le nostre emozioni
Blog de autor: reseñas, relatos y articulos
A creative collaboration introducing the art of nature and nature's art.
Extremadura y su historia, fiestas populares, literatura, música, patrimonio, gastronomía y gente
光画(写真)日記を綴ることで惰性からの脱却を目指しています。「 クワウグワ」は光画の歴史的仮名遣い、「asamoyosi」は紀の国の紀にかかる枕詞です。
"Y si leo, si compro libros y los devoro, no es por un placer intelectual —yo no tengo placeres, sólo tengo hambre y sed— ni por un deseo de conocimientos sino por una astucia inconsciente que recién ahora descubro: coleccionar palabras, prenderlas en mí como si ellas fueran harapos y yo un clavo, dejarlas en mi inconsciente, como quien no quiere la cosa, y despertar, en la mañana espantosa, para encontrar a mi lado un poema ya hecho."
Vuelve Essandra, con más humor que nunca. (Eso no significa que sea mejor)